Bir bebegin günlügü

5 Ekim:Bugün var edildim. Buradayim. Varim. Müthis bir duygu bu. Var oldugumu henüz annem ve babam bilmiyor.

Bir elma çekirdeginden bile küçügüm. Ama ne de olsa, ben benim. Varim ya! Bu bana yetiyor. Henüz
bedenim belli belirsiz, yüzüm yok ama, varligimi ve benligimi
hissedebiliyorum. Bir kiz olacagim ve baharda çiçekleri sevecegim.

19 Ekim(14.gün) :Biraz büyüdüm. Kimildamam mümkün degil. Annem henüz farkinda degil ama onun kaniyla besleniyorum. Kalbini dolasip gelen simsicak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin kipirtilarini simdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem için güzel bir sürpriz olacagim.

23 Ekim(18.gün): Hiç göremedigim bir el agzimi biçimlendirmeye basladi. Dudaklarimda onun dokunusunu hissediyorum. Bu \"el\"in dokundugu yerler dudagim damagim oluyor.
Düsünün bir yil sonra bu elin dokundugu yerde tebessümler açacak,
gülecegim. Dudagimdan ve dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce
\"Anne!\" diyecegim. Anne duyuyor musun beni? Seninle konusacagim. Sana gülecegim. Kimilerine göre hâlâ daha var degilmisim... Nasil olur?
Varim ve gülücükler sunacak dudaklarim da olmak üzere ya... Hem sonra bir ekmek kirintisi ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle degil mi annecigim? Ah bir konusabilsem!

27 Ekim(22.gün):Bugün pek mutluyum. İçimde tatli bir kipirti basladi. Artik bir kalbim var. Kalbim atmaya basladi. Hayatim boyunca böyle atip duracak. Sevgilerle dolduracagim kalbimi. Tipki anneminki gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya basladigini bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?

2 Kasim(28.gün):Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarim ve bacaklarim da biçimlenmeye basladi. Hele bir büyüsün kollarim bak nasil kucaklayacagim seni annecigim. Su ayaklarim da tamamlansin da, beraber çiçekli bahçemizde yürürüz. Belki birlikte okula gideriz.

12 Kasim(38.gün):Ah evet... Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük seyler. Aman Allah\'im parmaklarim da çikmaya basladi. Bunlarla çiçek toplayacagim, annemin elini tutacagim, kalem tutacagim. Belki de güzel bir siir yazacagim. Annecigim, orada misin?
Ellerimi ellerinin arasina koymak için sabirsizlaniyorum.

20 Kasim(46.gün):Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada oldugumu
ögrendi.. Yasasin! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni. Ultrason diyorlarmis. Resmimi bile çekti.
Sevinmiyor musun annecigim? Seneye kalmaz kollarinin arasinda olacagim...

25 Kasim(51.gün):Artik babam da burada oldugumu biliyor. Fakat henüz kiz oldugumun farkinda degiller. Onlara sürpriz yapacagim..

10 Aralik(66.gün):Bugün yüzüm tamamlandi. Artik iki güzel gözüm, bir küçük burnum, dudaklarim ve yanagim var... Anneme benziyorum galiba...

13 Aralik(69.gün):Artik çevreme bakabiliyorum. Etrafim çok karanlik ama olsun. Yine de mutluyum.
Yasiyorum ve varim. Kisa bir süre sonra gün isigini görebilecegim,
renkleri ve çiçekleri taniyacagim. Rüyamda gördüm. Dünyada gökkusagi diye bir sey varmis.. Onu çok merak ediyorum..
Annecigim, babacigim sizin yüzünüzü de görecegim. Tanisacagiz.... Mutlu olacagiz. Gülüsecegiz..

24 Aralik(80.gün):Kulaklarim daha iyi duyuyor artik. Annecigim, senin kalbinin seslerini duyuyorum.
Benim kalbimin atislarini da sen duyabiliyor musun? Hatta sesini bile taniyabiliyorum. Sesin ne kadar tatli... Hiç duymadigim bir sey bu...
Güzel ve saglikli bir kiz olacagim. Kollarinda uyuyacagim, yüzüne
bakacagim, o tatli sesini dinleyecegim. Benim için ninni de söyleyecek misin annecigim? Sen de beni özlüyorsundur mutlaka... Beni koklayacaksin.. Çok seveceksin, degil mi?

28 Aralik(84.gün):Anne burada bir seyler oluyor. Doktor abla neden
mutsuz bakiyor böyle... Sen aci çekiyor gibisin. Kalp seslerin
degisti... Sustun. Benimle niye konusmuyorsun anne? Anne... Anne...
Annecigim... Yüzümde soguk bir sey hissediyorum. Anne, yüzümü
parçaliyorlar... Anne bir seyler yap... Anne... Kolumu çekiyorlar
anne... Canim yaniyor anne... Anne...
Ayaklarimi parçaliyor bu sey anne... Beni sana baglayan damari kopardilar anne...
Anne kalbimi parçaliyorlar... Annecigim... Anne... Anne... An... Ah!

Kürtajiniz tamamlandi hanimefendi. Geçmis olsun!